یه روز به من گفته بودی

                                                     زندگی بی تو نمیشه

منم بهت گفته بودم

                                                     باهات می مونم همیشه

دروغ میگی هر چی میگی

                                                     تو هیچ وقت عاشق نبودی

اگه بودی که اینجوری

                                                      آیینه ی دق نبودی

همش بهونه می گیری

                                                    نمیگی مشکلت چیه

یه روز خوبی یه روز بدی

                                                   بگو ته دلت چیه؟

میگم دیگه خسته شدم

                                                   رسیده ام آخر خط

یکی تو گوش من میگه

                                                   دوباره نقطه سر خط

هر چی بوده تموم شده

                                                   بیشتر از این نمی تونم

من همینم که می بینی

                                                  می خوای برم یا بمونم؟

درسته که یه روزایی

                                                  من به تو دل داده بودم

اما حالا اون روزا نیست

                                                اون موقع ها ساده بودم

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

بخدا می برم از شهر شما

دل شوریده ی ویرانه ی خویش

میبرم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زینهمه خواهش بیجا و تباه

میبرم تا ز تو دورش سازم

ز تو، ای جلوه ی امید محال

میبرم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک

آه، بگذار که بگریزم من

از تو، ای چشمه ی جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

میروم، خنده به لب، خونین دل

میروم، از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

باز کن از سر گیسویم بند

پند بس کن که نمی گیرم پند

در امید عبثی دل بستن

تو بگو تا به کی آخر، تا چند

تهیه کننده: میثم شمال زاده